23-Mar-2025

(ନିରଞ୍ଜନ ତ୍ରିପାଠୀ)
ବରିଷ୍ଠ ସାମ୍ବାଦିକ, ସମ୍ପାଦକ ଲେଦା 

ଗଛୁ ଝରି ଯାଉଛେ ପତର୍ । କେନ୍ ଗଛଟା ପଏର୍ଚ୍ଛା ଠୁଁଟା ତ କେନୁ ଠାନ୍ ଠାନ୍ ନୁଆଁ ପତର୍ ଥି ଗଛ ହସୁଛେ।ଚାର୍,ଆମ,ବଉଲ୍ ଝୁପାଝୁପା, ମହୁଲ କୁଚିଥି ଗଛ ଲୁଭୁଲୁଭାନିଆ ଦିଶୁଛେ। କୁଇଲି ଡାକୁଛେ କୁହୁ...କୁହୁ । ଚାର୍ ଆମ ବଉଲ, ମହୁଲ କୁଚିର୍ ମହମହ ବାସନାଥି ଧରତି ମହକୁଛେ।ମନତନ ଭିଜି ଯାଉଛେ।ରସିଆ ରସିଏନର ମନ ଉତେଲ ହେଉଛେ।କଲା ଭଅଁର୍ ଫୁଲେଫୁଲେ ଚୁମି ଯାଉଛେ।ରସିଆ ଖୁଜୁଛେ ରସିଏନକେ,ରସିଏନ୍ ଖୁଜୁଛେ ରସିଆକେ।ଦେଖାଚୁହା, ଚାଏର୍ ଆଖିର ମିଲନ୍,ମନ ହେସି ଏକ,ଗଜା ମେଲସି ପ୍ରେମ୍।ପ୍ରେମ୍ ନୁ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନ।
           ବଏଁସି ବାଜି ଗଲେ ଷୁଲହ ସହସ୍ର ଗୁପିକର୍ ମନ ଭିଜି ଯାଉଥିଲା ପ୍ରେମଥି। ଭୁଲି ଯାଉଥିଲେ ସେମାନେ କାମକବାରକେ।ବଏଶୀଧାରୀକେ ଦେଖବାରକେ ତାକର୍ ମନ ଉତଲେ ହେଇ ଯାଉଥିଲା।ସେଥିର ଲାଗି ସେମାନେ ନିଜର ନିଜର ଘରୁ କମ କଥା ନାଇଁ ଶୁନି। ହେଲେ ସେଆଡକେ ସେମାନଙ୍କର ନିଘା‌ ନାଇଁ।ଗାଏ ଦାମୁର୍ ଚରାବୁଲା ପାସରି ଦେଉଥିଲେ।କାନକେ ଟେଁକରେଇ ଶୁନୁଥିଲେ ମନତନ୍ ଦେଇ ସେ ବଏଶୀ ସୁରକେ।ରାଧାଗୁରିର କଥାତ ନିଆରା ଆଏ। ଦ୍ୱାରକା ଥିଁ ଅଷ୍ଟପାଟବଂଶୀକଁର ମନକେ ମୁହି ନେଉଥିଲେ କୁଁସଟ।ରାମେନଥିଁ ରାମସୀତାକଁର ପ୍ରେମ୍ କେତେ ଗହେରା ଥିଲା।ଝନେ ଆର୍ ଝନକେ ଛାଡ଼ି ଛନେ ହେଲେ ରହି ନାଇଁ ପାରୁ ଥାଇ।ପରଜାକୁଁ ଖୁସ୍ ରଖବାରକେ ରାମ ସୀତାକୁଁ ବନକେ ପଠେଇ ଦେଇଥିଲେ, ହେଲେ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁକଁର ମନଥିଲା ଶାଶ୍ଵତ୍ ପ୍ରେମ୍ ଥି ବନ୍ଧା।।ସେଥିର ଲାଗିତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ବେଲେ ରାମ ଦୁହୁରି ବିହା ନାଇଁ ହେଇକରି ସୁନାର୍ ସୀତା ଥାପନା କରିଥିଲେ।ଦୁହିକଁର୍ ମନ ଭିତ୍ରେ ପ୍ରେମଟା ବରକସ୍ ଭାବେ ଜୁହା ମାରିଥିଲା ବଲି ବନିହା ଦିନ ଉତାରୁ ଭି ଦୁଷ୍ମନ୍ତ ଶକୁନ୍ତଲା ଗୁଟେ ଡୁରେ ବାନ୍ଧି ହେଇ ଘର ସଁସାର୍ କରିଥିଲେ। ଭାରତୀୟ ସଁସକ୍ରୁତିଥି ପ୍ରେମ ଟା ଅମର୍,ଅଜର୍ ଆଏ।ମନର ମିଲନଟା ହିଁ ଏକା ସାର ଆଏ।ଦେହର୍ ଭୋଗଟା ନିଉନ୍ ଆଏ। ତ୍ୟାଗ ଟା ତାର ଲାଗି ଅସଲ୍ ନିଦାନ୍ ଆଏ।ତାର୍ ଲାଗିତ ସଁସାର୍ ଡଙ୍ଗା ତାକର୍ ବହକୁଁ ଥିଲା ଆଗକେ ଆଗକେ।
             ଦିନୁ ଦିନକେ ସମିଆ ବଦଲିବାରଟା ସଭାବିକ୍ ଆଏ।ସମିଆର୍ ଧାରେ ଧାରେ ଚାଲଵାଟା ବୁଦ୍ଧିମାନର କାମ ଆଏ ବଦଲୁଥିବାର ସମିଆଥିଁ ନୁଆଁନୁଆଁ ଜିନିଷକେ ତ ଜରୁର୍ ଅପନାମା। ହେଲେ ନିଜର ରୀତି ରିକମାକେ ପଏର୍ଚ୍ଛା ଭୁଲିଯିବା ହିଁ ଠିକ ନୁହେ।ବିଜ୍ଞାନ ଆର୍ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା ଲାଗି ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆ ମୁନୁଷକେ କାହିଁ କେନକେ ପୁହୁଁଚେଇଁ ଦେଲାନ।ସେଥିର ଲାଗି ମୁନୁଷ କମ ସସିଆଁ ଭିତ୍ରେ ଅକଲିଆ ଲୋକକେ ଭି ନିଜର କରି ପାରୁଛେ।ନିଜର ମନର୍ କଥାକେ ଦୁସରା ଲୋକ ଠାନେଁ ପରସି ନେଉଛେ। ମାତରକ୍ ତାର୍ ସକରାତ୍ମକ ଦିଗ ଠାନୁଁ ନକରାତ୍ମକ ଦିଗ ପ୍ରତି ମୁନୁଷର ଜହ ଦୁର୍ବଲତା ବଢିବଢ଼ି ଚାଲିଛେ।ଯେନଟାକି ଗୁଟେ ନୁକୋ ସମାଜ ଲାଗି ଶୁଭ ଲଖନ୍ ନୁହେ।ନାରୀ ପୁରୁଷ ଗୁଟେ ଗଛର୍ ଦୁଇଟା ଶୁଆଶାରୀ।ଦୁହିକର ଭିତ୍ରେ ଯେତକି ଯେତକି ଭାବପ୍ରେମ ବଢ଼ବା ତାକର୍ ସଂସାଁର ଡଙ୍ଗାଟା ସେତକି ସେତକି ସୁଖର୍ ଲହଡାଥି ଆଗକେ ଵହକି ଵହକି ଯିବା।ସଂସାଁରର ଲୁକେ ତାହାଁକୁ ଦେଖି ତାରିଫ କରି କହୁଥିବେ ୱାୱା.....।ଏହେଦେ ନାରୀ ପୁରୁଷକେ, ପୁରୁଷ୍ ନାରୀକେ ନିର୍ଯାତନା ଦେବାର୍ ଖବର ଟା ଦେହେସୁଆ ହେଇଗଲାନ।ଆଏଜକାଲିର ପିଲାଟୁକେଲ ତ୍ୟାଗର ଭାବକେ ଭୁଲି ଫସକା ପ୍ରେମ୍ ଥି ବାଇ।ଏକ ତରଫା ପ୍ରେମ୍ କରି କିଏ ହିନସ୍ଥା ହଟହଟା ହେଉଛେ ତ ଆର୍ କିଏ ମାମୁଁ ଘରର୍ ଦାଏଲ ଭାତ୍ ଖାଏବାର୍ ତକ୍ କଥା ଯାଉଛେ।ପ୍ରେମିକର ଆଗମୁଡେ ପ୍ରେମିକାକେ ଗଣବଲତକାର୍ ହେଉଥିଲେ ଭି ସେ ନିଜର୍ ପୁରୁଷ ପନିଆର ଦମ ନାଇଁ ଦେଖାର୍ ଟା ଆହରି ଆକାଭୁତ୍ ଲାଗସି। ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟର ପ୍ରଜ୍ଞା ଆର୍ ଯୁଆନର ଶକ୍ତିକେ ମାଏନ୍ତା ଦେବାକେ ପଡ଼ବା। ପ୍ରେମ୍ କାରବାର୍ ଟା ଭୁଲ ନୁହେ,ହେଲେ ତ୍ୟାଗ୍ କେ ଭୁଲି ଯିବାର୍ ଟା ନିନ୍ଦେ ଖରାପ୍ କଥା ଆଏ। ରାମ ମିତାର୍ ଏକ ପତ୍ନୀବ୍ରତ ଧରମକେ ଅପନାମା। ଦୁଷ୍ମନ୍ତ ଶକୁନ୍ତଲା ମିତାର୍ ପ୍ରେମ୍ ର ପରିଭାଷାକେ  ମଜଭୁତ କରମା। ପ୍ରେମିକାର୍ ସନମାନ ରକ୍ଷାର ଲାଗି ଆମର ପୁରୁଷତାକେ ବଜାଏ ରଖମା। ଦରକାର ପଡଲେ ଜୀବନ୍ ଦେବାର କେ ପଛଘୁଚା ନାଇ ଦେଉ।ନାରୀ ପୁରୁଷର ମନର ମେଲନମେସନ୍‌ କେ ମଜଭୁତ କରମା।ଯେନତା ଦାମ୍ପତ୍ୟ ପ୍ରେମ୍ ଚମକୁ ଥିବା ଯୁଗଯୁଗତକ।ଏନତା ଶାଶ୍ଵତ ପ୍ରେମଥି ଗଢ଼ମା ଗୁଟେ ନୁକୋ ସମାଜ୍। ନକରାତ୍ମକ ବାଟକେ ଭୁଲି ସକରାତ୍ମକ ଦିଗେ ବାଟ ଚାଲବାରକେ ବାଟ କଢ଼ୁଆଲ୍ ଆଏଜ ସମକୁ ହାତ ଠାରି ଡାକୁଛେ।

   କଥାବାର୍ତ୍ତା:-9937245006